foroughsky

منطقه نورث لند دارای آب و هوای اقیانوسی است (Cfb در طبقه بندی آب و هوای کوپن)، اما آب و هوای نیمه گرمسیری در طبقه بندی آب و هوای تروارتا، با تابستان های گرم مرطوب و زمستان های مرطوب معتدل است. به دلیل عرض جغرافیایی و ارتفاع کم، نورثلند بالاترین میانگین دمای سالانه کشور را دارد.[9] با این حال، مانند سایر مناطق نیوزیلند، شرایط آب و هوایی متغیر است. در تابستان، دما از 22 درجه سانتیگراد تا 26 درجه سانتیگراد متغیر است و گاهی اوقات به بالای 30 درجه سانتیگراد می رسد. در زمستان، حداکثر دما بین 13 تا 19 درجه سانتیگراد متغیر است، در حالی که حداقل دما بین 6 تا 11 درجه سانتیگراد متغیر است.[10]

یخبندان های زمینی نادر هستند زیرا این منطقه توسط آب های معتدل اقیانوس آرام و تاسمان احاطه شده است، اما یخبندان های خفیف به ندرت در اطراف Dargaville در مناطق پست رخ می دهد.[9] گرم ترین ماه ها ژانویه و فوریه هستند. در ژانویه 2009، ساعات نور خورشید بیش از حد و بارندگی کمتر از حد متوسط باعث شد که این منطقه به عنوان منطقه خشکسالی اعلام شود.[11]

بارندگی سالانه معمول برای منطقه 1500-2000 میلی متر است اما در ارتفاعات مختلف متفاوت است.[12] نورثلند به طور متوسط سالانه 2000 ساعت آفتابی دارد.[13] وزش باد غالبا از سمت جنوب غربی است. گاهی اوقات در تابستان، این منطقه شرایط طوفانی ناشی از طوفان های سابق را تجربه می کند که معمولاً پس از خروج از عرض های جغرافیایی استوایی بسیار ضعیف تر می شوند.

بهترین و آسان ترین لوکیشن ها برای اجاره روزانه خانه در تهران

دولت
منطقه نورث لند از سال 1989 توسط شورای منطقه ای نورثلند فعلی اداره می شود.[3] مقر این شورا در شهر وانگاری است.

اعضای شورای منطقه ای 7 حوزه انتخابیه را نمایندگی می کنند: Te Hiku، ساحلی شمالی، ساحلی مرکزی، ساحلی جنوبی، شهر Whangārei، Kaipara و Hokianga-Kaikohe.

سه مقام ارضی در منطقه وجود دارد:

شورای ناحیه شمال دور، مستقر در کایکوهه
شورای منطقه Whangarei، مستقر در مرکز شهر.
شورای ناحیه کایپارا، مستقر در دارگاویل
تا سال 1989 نورث‌لند توسط چندین شورا و شورای منطقه‌ای پیش از آن به نام شورای متحد نورثلند اداره می‌شد.[3] (از سال 1853 تا زمانی که دولت در سال 1876 متمرکز شد، بخشی از استان اوکلند بود. مدت ها پس از توقف استان اوکلند، این منطقه همچنان به عنوان اوکلند شمالی شناخته می شد.)[14] در سال 1989، Kaitaia Borough، Mangonui County، Whangaroa County, Bay. از شهرستان جزایر، شهرستان هوکیانگا، و Kaikohe Borough با هم ادغام شدند تا به منطقه شمال دور تبدیل شوند. شهر Whangarei، Whangarei County، و شوراهای شهر Hikurangi به منطقه Whangarei، با Dargaville Borough و Otamatea به منطقه Kaipara تبدیل شدند. شورای منطقه ای نورثلند به لایه ای از دولت محلی بالاتر از این مقامات سرزمینی تبدیل شد.

پیشنهادی برای ادغام سه شورای منطقه و شورای منطقه در یک مرجع واحد به نام شورای شماللند توسط کمیسیون دولت محلی در ژوئن 2015 رد شد.

منطقه نورث لند در سرشماری نیوزیلند در سال 2018 دارای 179076 نفر جمعیت بوده است که نسبت به سرشماری سال 2013 افزایش 27387 نفری (18.1%) و افزایش 30606 نفری (20.6%) نسبت به سرشماری سال 2006 داشته است. 64257 خانوار بود. 88701 مرد و 90375 زن بودند که نسبت جنسی 0.98 مرد به ازای هر زن بود. میانگین سنی 42.6 سال (در مقایسه با 37.4 سال در سطح کشور)، با 37620 نفر (21.0٪) زیر 15 سال، 28836 (16.1٪) در سن 15 تا 29، 77595 (43.3٪) در سنین 30 تا 64،65 و 15.6 سال بود. ٪ 65 سال یا بیشتر.

قومیت ها 73.1٪ اروپایی/پاکه ها، 36.0٪ مائوری، 4.2٪ مردم اقیانوس آرام، 3.9٪ آسیایی، و 1.7٪ سایر قومیت ها بودند (مجموع به بیش از 100٪ اضافه می شود زیرا مردم می توانند با قومیت های متعدد شناسایی شوند).

نسبت افرادی که در خارج از کشور متولد شده اند 15.8 درصد بوده است، در حالی که در سطح ملی 27.1 درصد است.

اگرچه برخی از مردم با دادن دین خود مخالفت کردند، 49.7٪ بی دین، 35.6٪ مسیحی، 3.9٪ اعتقادات مذهبی مائوری، 0.6٪ هندو، 0.2٪ مسلمان، 0.5٪ بودایی و 1.7٪ دارای مذاهب دیگر بودند.

از این افراد حداقل 15 سال، 20622 نفر (14.6%) دارای مدرک لیسانس یا بالاتر بودند و 30210 (21.4%) افراد فاقد مدرک رسمی بودند. درآمد متوسط 24800 دلار بود در حالی که در سطح ملی 31800 دلار بود. 16284 نفر (11.5%) بیش از 70000 دلار درآمد داشتند در مقایسه با 17.2٪ در سطح ملی. وضعیت اشتغال حداقل 15 سال به این صورت بود که 60396 نفر (42.7%) به صورت تمام وقت، 21138 نفر (14.9%) پاره وقت و 7380 نفر (5.2%) بیکار بودند.

سفری پر از شادی و هیجان با اجاره ویلاهای رامسر

طناب بازان

بلوندین در حال حمل مدیرش، هری کولکورد، بر روی طناب محکم[106]
طناب‌بازان جمعیت زیادی را به سوی خود کشاندند تا شاهد سوء استفاده‌های خود باشند. سیم‌های آن‌ها از روی دره، نزدیک پل رنگین‌کمان فعلی، نه از روی آبشار عبور می‌کردند. ژان فرانسوا "بلوندن" گراوله اولین کسی بود که در 30 ژوئن 1859 از تنگه نیاگارا عبور کرد و در همان سال هشت بار این کار را انجام داد. سخت ترین عبور او در 14 آگوست رخ داد، زمانی که او مدیر خود، هری کولکورد، را بر روی پشت خود حمل کرد.[107] آخرین عبور او، در 8 سپتامبر 1860، توسط شاهزاده ولز مشاهده شد.[108][109] بین سال‌های 1859 و 1896 یک شوق راه رفتن سیمی پدیدار شد که منجر به شاهکارهای مکرر بر فراز رودخانه زیر آبشار شد. یکی از واکرهای بی تجربه از طناب ایمنی خود به پایین سر خورد. تنها یک مرد، شبانه و در شرایطی مرموز، در محل لنگر انداختن سیم خود به شهادت رسید.[108]

ماریا اسپلترینی 23 ساله ایتالیایی اولین و تنها زنی بود که از دره رودخانه نیاگارا عبور کرد. او این کار را روی یک طناب در 8 ژوئیه 1876 انجام داد. او این شیرین کاری را چندین بار در طول همان ماه تکرار کرد. در یک عبور او چشم بند و در یک عبور دیگر، مچ پاها و مچ های او دستبند زده شد.[110]

در میان بسیاری از رقبا، ویلیام هانت از انتاریو بود که خود را "فارینی بزرگ" نامید. اولین عبور او در سال 1860 بود. فرینی در اجرای شیرین کاری های ظالمانه بر فراز تنگه با بلوندین رقابت کرد.[111] با این حال، در 8 اوت 1864، تلاشی با شکست مواجه شد و او نیاز به نجات داشت.[112]

در 15 ژوئن 2012، نیک والندا، هنرمند وایر وایر، اولین کسی بود که پس از دریافت مجوز ویژه از هر دو دولت، در طول 116 سال در سراسر منطقه آبشار قدم زد.[113] طول کامل طناب او 1800 فوت (550 متر) بود.[114] والندا بر خلاف پیاده‌روهایی که از پایین‌دست‌تر عبور کرده بودند، از نزدیکی آبشار نعل اسب عبور کرد. به گفته والندا، این طولانی‌ترین راه رفتن با طناب بدون پشتوانه در تاریخ بود.[115] او در این سفر پاسپورت خود را به همراه داشت و پس از ورود به سمت کانادایی آبشار باید آن را ارائه می کرد.

اوج ترافیک بازدیدکنندگان در تابستان اتفاق می‌افتد، زمانی که آبشار نیاگارا هم جاذبه‌ای در روز و هم عصر است. از سمت کانادا، نورافکن ها دو طرف آبشار را برای چندین ساعت پس از تاریک شدن هوا (تا نیمه شب) روشن می کنند. تعداد بازدیدکنندگان در سال 2007 در مجموع 20 میلیون نفر بود و تا سال 2009 انتظار می‌رفت که نرخ سالانه به 28 میلیون نفر برسد.[117]

قدیمی ترین و شناخته شده ترین جاذبه توریستی در آبشار نیاگارا، کروز قایق خدمتکار مه است که به خاطر یک شخصیت افسانه ای هندی باستانی اونگیارا نامگذاری شده است، که از سال 1846 مسافران را به سمت تندآب ها بلافاصله زیر آبشارها برده است. قایق های کروز از اسکله قایق ها در هر دو کار می کنند. طرف های آبشار، با خدمتکار خدمتکار مه از سمت آمریکایی و Hornblower Cruises (در اصل Maid of the Mist تا سال 2014[118]) از سمت کانادایی.[119][120]

از سمت ایالات متحده، آبشار آمریکایی را می توان از مسیرهای پیاده روی در امتداد پارک نقطه پراسپکت مشاهده کرد، که همچنین دارای برج مشاهده نقطه پرسپکت و اسکله قایق برای خدمتکار مه است. جزیره بز مناظر بیشتری از آبشارها را ارائه می دهد و با پیاده روی و ترافیک خودرو از طریق پل بالای آبشار آمریکایی قابل دسترسی است. از جزیره بز، غار بادها با آسانسور قابل دسترسی است و کوهنوردان را به نقطه ای در زیر آبشار حجاب عروس هدایت می کند. همچنین در جزیره بز، جزایر سه خواهر، پورتال قدرت، که در آن مجسمه نیکولا تسلا (مخترعی که ثبت اختراع او برای موتور القایی AC و سایر دستگاه‌های انتقال برق AC به مهار سقوط کمک کرده است) را می‌توان مشاهده کرد. مسیری پیاده‌روی که مناظری از تندبادها، رودخانه نیاگارا، تنگه و همه آبشارها را امکان‌پذیر می‌سازد. بیشتر این جاذبه ها در پارک ایالتی آبشار نیاگارا قرار دارند.

در "معجزه در نیاگارا"، در 9 ژوئیه 1960، راجر وودوارد، پسر هفت ساله آمریکایی، پس از از دست دادن قایق که در آن در حال گشت و گذار بود، بر فراز آبشار نعل اسبی جاروب شد. دو گردشگر خواهر 17 ساله‌اش دین را از رودخانه تنها 20 فوت (6.1 متر) از لبه آبشار نعل اسبی در جزیره بز بیرون کشیدند.[83] دقایقی بعد، وودوارد پس از گرفتن حلقه نجاتی که توسط خدمه قایق Maid of the Mist به سوی او پرتاب شده بود، از استخر غوطه‌ور در زیر آبشار نعل اسب بیرون آوردند.[84][85] عموی بچه‌ها، جیم هانی‌کات، که قایق را هدایت می‌کرد، از لبه‌ها جاروب شد و جانش را گرفت.[86][87]

در 2 ژوئیه 1984، کارل سوچک کانادایی از همیلتون، انتاریو، با صدمات جزئی بر فراز آبشار نعل اسبی در بشکه ای فرو رفت. Soucek به دلیل انجام این شیرین کاری بدون مجوز 500 دلار جریمه شد. در سال 1985، او هنگام تلاش برای بازسازی قطره نیاگارا در هوستون آسترودوم به طور مرگبار مجروح شد. هدف او بالا رفتن از بشکه ای بود که بر روی تیرهای Astrodome بلند شده بود و 180 فوت (55 متر) را در یک مخزن آب روی زمین انداخت. پس از اینکه بشکه او پیش از موعد رها شد، به کنار تانک برخورد کرد و روز بعد بر اثر جراحات وارده درگذشت.[88][89]

در آگوست 1985، استیو تروتر، بدلکار مشتاق از رود آیلند، جوانترین فرد تاریخ (22 ساله) و اولین آمریکایی در 25 سال گذشته شد که آبشارها را در یک بشکه پشت سر گذاشت. ده سال بعد تروتر دوباره از روی آبشار رفت و دومین فردی شد که دو بار از روی آبشار رفت و زنده ماند. همچنین دومین "دو" بود. لوری مارتین برای سواری بشکه ای بر روی آبشار به تروتر پیوست. آنها از سقوط جان سالم به در بردند، اما بشکه آنها در پایین آبشار گیر کرد و نیاز به نجات داشت.[90]

اجاره ویلاهای رامسر سفر شما را شاد تر می کند

در 28 سپتامبر 1989، بومیان نیاگارا، پیتر دبرناردی و جفری جیمز پتکوویچ، اولین "تیم" بودند که در یک بشکه دو نفره از آبشار عبور کردند. این شیرین کاری توسط DeBenardi طراحی شد که می خواست جوانان را از پیروی در مسیر مصرف اعتیادآور مواد مخدر منصرف کند. این زوج اندکی پس از جراحات جزئی ظاهر شدند و به دلیل انجام یک شیرین کاری غیرقانونی تحت قانون پارک های نیاگارا متهم شدند.[91]

چارلز استفنز در بشکه خود، قبل از تلاش مرگبار او در ژوئیه 1920
در 5 ژوئن 1990، جسی شارپ، یک قایق‌رانی در آب‌های سفید اهل تنسی، با قایق‌رانی در عرشه بسته بر روی آبشار پارو زد. او از پوشیدن کلاه ایمنی غافل شد تا چهره خود را برای عکس های این مراسم بیشتر نمایان کند. او همچنین جلیقه نجات نپوشید زیرا معتقد بود این جلیقه مانع فرار او از هیدرولیک پایه آبشار می شود.

قایق او از آبشار بیرون ریخت، اما جسد او هرگز پیدا نشد.[92] در 27 سپتامبر 1993، جان "دیوید" موندی، از مرکز کایستور، انتاریو، سفر دوم خود را بر فراز آبشار به پایان رساند.[93] در 1 اکتبر 1995، رابرت داگلاس "Firecracker" Overacker برای افزایش آگاهی بی خانمان ها از روی آبشارهای جت اسکی رفت. چتر موشکی او باز نشد و او به شهادت رسید. جسد Overacker قبل از اعلام مرگ او در بیمارستان عمومی نیاگارا پیدا شد.[94]

کرک جونز از کانتون، میشیگان، اولین فرد شناخته شده ای شد که در 20 اکتبر 2003 از سقوط بر فراز آبشار نعل اسبی بدون دستگاه شناور جان سالم به در برد. طبق برخی گزارش ها، جونز اقدام به خودکشی کرده بود، [95] اما از سقوط جان سالم به در برد. فقط دنده‌ها، خراش‌ها و کبودی‌های ضربه خورده.[96][97] جونز در سال 2017 دوباره سعی کرد از روی آبشارها استفاده کند، با استفاده از یک توپ بزرگ بادی، اما در این فرآیند مرد.[98][99] گزارش‌های بعدی نشان داد که جونز برای یکی از دوستانش ترتیب داده بود تا کلیپ‌های ویدیویی از شیرین کاری‌اش بسازد.[100]

در 11 مارس 2009، مردی از یک سفر محافظت نشده بر فراز آبشار نعل اسب جان سالم به در برد. هنگامی که از رودخانه نجات یافت، از هیپوترمی شدید و زخمی بزرگ در سر رنج برد. هویت او هرگز فاش نشد. شاهدان عینی گزارش دادند که مرد عمداً وارد آب شده است.[101][102] در 21 می 2012، مردی ناشناس چهارمین فردی شد که از یک سفر محافظت نشده بر فراز هورسشو فالز جان سالم به در برد. گزارش‌های شاهدان عینی نشان می‌دهند که او پس از بالا رفتن از یک نرده، "عمداً" به داخل رودخانه نیاگارا پرید.[103][104] در 8 ژوئیه 2019، تقریباً ساعت 4 صبح، مأموران به گزارش یک فرد در بحران در لبه ساحل کانادایی آبشار پاسخ دادند. هنگامی که مأموران به محل حادثه رسیدند، مرد از دیوار حائل بالا رفت، به داخل رودخانه پرید و از روی آبشار نعل اسبی رفت. مقامات متعاقبا شروع به جستجو در حوضه پایینی رودخانه نیاگارا کردند، جایی که مرد زنده اما مجروح که روی صخره‌های لبه آب نشسته بود پیدا شد.[105]

ویلا آرمیرا (بلغاری: Вила "Армира") یک ویلای رومی حومه قرن اول در جنوب شرقی بلغارستان است که در مجاورت ایوایلوگراد، استان هاسکوو واقع شده است. در سال 1964 در طول ساخت و ساز مخزن کشف شد، این یک جاذبه تاریخی اولیه در منطقه ایوایلوفگراد است.[1] این بنا به عنوان یک بنای فرهنگی با اهمیت ملی طبقه بندی شده است.[2]

ویلا آرمیرا در 4 کیلومتری (2.5 مایلی) جنوب غربی ایوایلوگراد قرار دارد. این نام از رودخانه آرمیرا، شاخه کوچک آردا گرفته شده است. این ویلا یک کاخ مجلل و یکی از بزرگترین و غنی ترین ویلاهای روم باستان است که در بلغارستان کاوش شده است.

تاریخ

هر ویلایی را در رامسر اجاره نکنید

قدمت این ویلا به نیمه دوم قرن اول بعد از میلاد می رسد و در اصل متعلق به یکی از نجیب زاده های تراکیه رومی بوده که گمان می رود فرماندار منطقه اطراف بوده است.

گمان می‌رود که در اواخر قرن چهارم، احتمالاً توسط گوت‌ها در زمان نبرد آدریانوپل در سال 378 تخریب شده باشد.

امکانات
این ویلای دو طبقه U شکل بیش از 3600 متر مربع (39000 فوت مربع) در میان یک باغ گسترده شده است که در وسط آن یک فضای خالی وجود دارد. ویلا آرمیرا دارای 22 اتاق مجزا در طبقه همکف علاوه بر یک تراس پانوراما بود. در قرن سوم پس از میلاد با یک تریکلینیوم و یک هیپوکاست به سمت شرق گسترش یافت.[2] دیوارهای تمام طبقه همکف با سنگ مرمر سفید تزئین شده پوشیده شده بود. موزاییک های پیچیده کف ویلا طرح های هندسی و تصاویری از حیوانات و گیاهان را به نمایش می گذارد. موزاییک‌های اتاق استاد، مالک قرن دوم بعد از میلاد را به همراه دو فرزندش نشان می‌دهند: اینها تنها پرتره‌های موزاییکی دوران رومی هستند که در بلغارستان کشف شده‌اند. تم رایج در دکوراسیون ویلا، گورگون مدوسا است

ویلا آرمیرا

مقاله
صحبت
خواندن
ویرایش کنید
مشاهده تاریخچه
از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
ویلا آرمیرا
ویلا آرمیرا
فضای داخلی ویلا آرمیرا با موزاییک های پیچیده کف روم باستان
ویلا آرمیرا در بلغارستان ویلا آرمیرا واقع شده است
در بلغارستان نشان داده شده است
موقعیت Ivaylovgrad، بلغارستان
مختصات 41.499080 درجه شمالی 26.106319 درجه شرقی
نوع ویلا
تاریخ
مواد آجر، سنگ، سنگ مرمر
قرن 1 تاسیس شد
متروک قرن چهارم
دوره امپراتوری روم
یادداشت های سایت
تاریخ حفاری 1964
وضعیت بازسازی شد
دسترسی عمومی بله
ویلا آرمیرا (بلغاری: Вила "Армира") یک ویلای رومی حومه قرن اول در جنوب شرقی بلغارستان است که در مجاورت ایوایلوگراد، استان هاسکوو واقع شده است. در سال 1964 در طول ساخت و ساز مخزن کشف شد، این یک جاذبه تاریخی اولیه در منطقه ایوایلوفگراد است.[1] این بنا به عنوان یک بنای فرهنگی با اهمیت ملی طبقه بندی شده است.[2]

ویلا آرمیرا در 4 کیلومتری (2.5 مایلی) جنوب غربی ایوایلوگراد قرار دارد. این نام از رودخانه آرمیرا، شاخه کوچک آردا گرفته شده است. این ویلا یک کاخ مجلل و یکی از بزرگترین و غنی ترین ویلاهای روم باستان است که در بلغارستان کاوش شده است.

تاریخ
قدمت این ویلا به نیمه دوم قرن اول بعد از میلاد می رسد و در اصل متعلق به یکی از نجیب زاده های تراکیه رومی بوده که گمان می رود فرماندار منطقه اطراف بوده است.

گمان می‌رود که در اواخر قرن چهارم، احتمالاً توسط گوت‌ها در زمان نبرد آدریانوپل در سال 378 تخریب شده باشد.

امکانات
این ویلای دو طبقه U شکل بیش از 3600 متر مربع (39000 فوت مربع) در میان یک باغ گسترده شده است که در وسط آن یک فضای خالی وجود دارد. ویلا آرمیرا دارای 22 اتاق مجزا در طبقه همکف علاوه بر یک تراس پانوراما بود. در قرن سوم پس از میلاد با یک تریکلینیوم و یک هیپوکاست به سمت شرق گسترش یافت.[2] دیوارهای تمام طبقه همکف با سنگ مرمر سفید تزئین شده پوشیده شده بود. موزاییک های پیچیده کف ویلا طرح های هندسی و تصاویری از حیوانات و گیاهان را به نمایش می گذارد. موزاییک‌های اتاق استاد، مالک قرن دوم بعد از میلاد را به همراه دو فرزندش نشان می‌دهند: اینها تنها پرتره‌های موزاییکی دوران رومی هستند که در بلغارستان کشف شده‌اند. یکی از موضوعات رایج در دکوراسیون ویلا، گورگون مدوسا است.[2]

امروزه پرتره های موزاییکی قرن دوم مالک و فرزندانش در موزه تاریخی ملی صوفیه قابل مشاهده است، یافته های سرامیکی در موزه ملی باستان شناسی به نمایش گذاشته شده است، در حالی که نسخه هایی از تزئینات مرمر بخشی از صندوق موزه تاریخی منطقه ای کرجالی است. [2]

خود ویلا، با بسیاری از موزاییک های کف دست نخورده، تحت بازسازی و آناستیلوز با بودجه Phare قرار گرفت و در سال 2008 برای بازدیدکنندگان افتتاح شد.

یک ویلا ممکن است کاملاً کاخی باشد، مانند ویلاهای دوره امپراتوری، که در دامنه‌های ساحلی مشرف به خلیج ناپل در Baiae ساخته شده‌اند. برخی دیگر در Stabiae و Herculaneum توسط ریزش خاکستر و رانش گل ناشی از فوران کوه Vesuvius در سال 79 حفظ شدند که همچنین ویلا پاپیروس ها و کتابخانه آن را حفظ کردند. کوچکتر در حومه شهر، حتی ویلاهای غیرتجاری عمدتاً به عنوان واحدهای خود حمایتی با مزارع مرتبط، باغهای زیتون و تاکستانها کار می کردند. نویسندگان رومی با رضایت به خودکفایی ویلاهای خود اشاره می‌کنند، جایی که شراب خود را می‌نوشیدند و روغن خود را می‌فشارند، یک توپوس ادبی رایج. یک شهروند ایده آل رومی، کشاورز مستقلی بود که زمین خود را کشت می کرد، و نویسندگان کشاورزی می خواستند به خوانندگان خود فرصتی بدهند تا از طریق این تصویر از ویلاهای خودکفا، خود را با اجدادشان پیوند دهند. حقیقت نیز چندان دور از تصویر نبود، در حالی که حتی لاتی‌فوندیاهای سودگرا، ویلاهای بزرگ برده‌داری، احتمالاً به اندازه‌ای از همه مواد غذایی اولیه رشد می‌کردند تا برای مصرف خود تأمین کنند.

اجاره بهترین ویلاهای رامسر برای عید نوروز به صورت قطعی و آنی

اواخر جمهوری روم شاهد انفجار ویلاسازی در ایتالیا به ویژه در سال های پس از دیکتاتوری سولا (81 قبل از میلاد) بود. در اتروریا، ویلا در Settefinestre مرکز یکی از latifundia هایی بود که در تولیدات کشاورزی در مقیاس بزرگ شرکت داشتند.[8] در Settefinestre و جاهای دیگر، مسکن مرکزی این گونه ویلاها به طرز چشمگیری تعبیه نشده بود. ویلاهای دیگر در پس سرزمین رم در پرتو رساله‌های کشاورزی نوشته شده توسط بزرگان کاتو، کولوملا و وارو تفسیر می‌شوند که همگی به دنبال تعریف سبک زندگی مناسب رومی‌های محافظه‌کار بودند، حداقل در شرایط ایده‌آلیستی.

ویلاهای بزرگ بر اقتصاد روستایی دره پو، کامپانیا و سیسیل تسلط داشتند و در گال نیز فعالیت داشتند. ویلاها مراکز گوناگونی از فعالیت‌های اقتصادی مانند معدن‌کاری، کارخانه‌های سفال‌سازی، یا پرورش اسب مانند آن‌هایی بودند که در شمال غربی گول یافت می‌شوند.[9] ویلاهای متخصص در صادرات دریایی روغن زیتون به لژیون‌های رومی در آلمان به یکی از ویژگی‌های استان هیسپانیا بائتیکا در جنوب ایبری تبدیل شد.[10] برخی از ویلاهای مجلل در شمال آفریقا در استان های آفریقا و نومیدیا حفاری شده اند.

برخی از مناطق در دسترس آسان رم، اقامتگاه های خنکی را در گرمای تابستان ارائه می دهند. Gaius Maecenas پرسید که چه نوع خانه ای می تواند در تمام فصول مناسب باشد؟ امپراتور هادریان در تیبور (تیوولی) ویلایی داشت، در منطقه‌ای که نزد رومی‌های درجه یک محبوبیت داشت. ویلای هادریان که به سال 123 برمی‌گردد، بیشتر شبیه یک قصر بود، زیرا کاخ نرون، Domus Aurea در تپه پالاتین در رم، در گروه‌هایی در یک منظره روستایی برنامه‌ریزی‌شده، بیشتر شبیه یک ویلا قرار داشت. سیسرو چندین ویلا داشت. پلینی جوان در نامه های خود ویلاهای خود را توصیف کرد. رومی‌ها ویلای ساحلی را اختراع کردند: تصویری در دیواری نقاشی‌شده در خانه مارکوس لوکرتیوس فرونتو [آن] در پمپئی هنوز ردیفی از خانه‌های تفریحی در کنار دریا را نشان می‌دهد، همه با رواق‌هایی در امتداد جلو، برخی از آنها در طبقات ایوان‌دار به سمت آلتانا بالا می‌آیند. در بالای آن که در خفقان‌آورترین شب‌ها نسیمی می‌وزید.[12]

صاحبان ویلاهای رومی متاخر دارای وسایل تجملی مانند اتاق های هیپوکاست با موزاییک بودند
برخی از ویلاهای رومی متاخر دارای امکانات تجملی مانند اتاق‌های هیپوکاست با کف‌های موزاییک بودند. موزاییک ها حتی از بریتانیای رومی نیز شناخته شده اند. با فروپاشی امپراتوری روم، ویلاها در بریتانیا متروکه شدند. در مناطق دیگر برخی حداقل جان سالم به در بردند. ویلاهای بزرگ کاری توسط اشراف و بزرگان سرزمینی به راهبان فردی اهدا می شد تا اغلب به هسته صومعه های معروف تبدیل شوند. به این ترتیب، سیستم ویلایی اواخر دوران باستان تا اوایل قرون وسطی حفظ شد. بندیکت نورسیا صومعه بانفوذ خود در مونت کاسینو را در ویرانه های ویلایی در سوبیاکو که متعلق به نرو بود، تأسیس کرد. در حوالی سال 590، سنت الیگیوس در یک خانواده گالو-رومی بسیار مستقر در "ویلا" Chaptelat در نزدیکی لیموژ، در آکیتن به دنیا آمد. صومعه در Stavelot در حدود 650 در دامنه یک ویلای سابق در نزدیکی لیژ تأسیس شد و صومعه Vézelay نیز تأسیسی مشابه داشت. در اواخر سال 698، ویلیبرورد صومعه ای را در ویلایی رومی در اچترناخ، در لوکزامبورگ در نزدیکی تریر تأسیس کرد که ایرمینا از اورن، دختر داگوبرت دوم، پادشاه فرانک ها، آن را به او تقدیم کرد.

بسیاری از مصنوعات زیبا در ویلا کشف و بازسازی شده است، مانند مجسمه های مرمری آنتینووس، معشوق خدایی هادریان، که به طور تصادفی در مصر غرق شد، و موزاییک هایی از تئاتر و حمام ها.[نیازمند منبع].

موزاییکی واقعی که گروهی از کبوترها را در اطراف یک کاسه به تصویر می‌کشد و یکی در حال نوشیدن است، به نظر می‌رسد کپی کاری از سوسوس پرگامونی باشد که توسط پلینی بزرگ توصیف شده است. به نوبه خود به طور گسترده کپی شده است.[13]

کپی های زیادی از مجسمه های یونانی (مانند آمازون زخمی) و حتی تفسیرهایی به سبک مصری از خدایان رومی و بالعکس پیدا شده است. بیشتر آنها برای نگهداری و مرمت به رم برده شده اند و می توان آنها را در موزه کاپیتولینی یا موزه واتیکانی دید. با این حال، بسیاری از آن ها نیز در قرن هجدهم توسط دلالان عتیقه مانند پیرانسی و گاوین همیلتون حفاری شدند تا به گرند توریست ها و عتیقه جات مانند چارلز تاونلی بفروشند و به همین ترتیب در کلکسیون های عمده آثار باستانی در سایر نقاط اروپا و آمریکای شمالی وجود دارد.

آثار هنری موجود در ویلا عبارتند از: امکانات لاکچری ترین سوئیت های کیش

مجسمه اوزیریس-آنتینوس، موزه واتیکان
دیسکوبولوس
موزاییک حوضه کبوتر، کپی از موزاییک معروف هلنیستی، موزه‌های کاپیتولین
دایانا از ورسای، لوور
زهره خمیده
کاپیتولین آنتینوس
قنطورس جوان و قنطورس پیر (نسخه کاپیتولین)
اهمیت امروزی
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) ویلای هادریان را در سال 1999 به عنوان میراث جهانی معرفی کرد. این نامگذاری، مرزهای سایت را مشخص کرد و یک منطقه حائل در اطراف آن ایجاد کرد که در آن هیچ ساخت و ساز جدیدی مجاز نبود. در سال 2011، دولت اشتراکی تیوولی برنامه‌هایی را که بعداً لغو شد، برای ساخت زباله‌دان در مجاورت ویلا اعلام کرد و ساخت مسکن عمومی در 120000 متر مربع در محدوده حائل را تصویب کرد. یونسکو در سی و ششمین نشست سالانه خود به طور رسمی به این تجاوزات در سایت رسیدگی کرد. در حالی که آنها از دولت ایتالیا به دلیل تصمیمش برای کنار گذاشتن ساخت زباله در منطقه کورکول قدردانی کردند، کمیته از دولت درخواست کرد «در زمان مقتضی مرکز میراث جهانی را در مورد هر پروژه توسعه بزرگ برنامه ریزی شده در منطقه حائل ملک مطلع کند. از جمله توسعه مسکن در Comprensorio di Ponte Lucano، که برای آن ارزیابی تأثیر میراث باید مطابق با بند 172 دستورالعمل‌های عملیاتی، قبل از هرگونه تعهد غیرقابل برگشت گنجانده شود. یونسکو همچنین از دولت عضو درخواست کرد که . . . گزارش به روز شده در مورد وضعیت حفاظت از اموال،

دلایل تبدیل ویلا به میراث جهانی عبارتند از: این شاهکاری است که فرهنگ مادی دنیای مدیترانه را گرد هم می آورد، الهام بخش دوره رنسانس و باروک است، الهام بخش دنیای مدرن نیز هست، و ویلا یک بقای استثنایی است. از امپراتوری روم اولیه.[15]

در سال 2016، به عنوان بخشی از سازماندهی مجدد وزارتخانه فرهنگی، ویلای هادریان، ویلا d'Este همسایه و معبد هرکول در تیوولی تحت نظارت موسسه تازه تأسیس Istituto Autonomo di Villa Adriana قرار گرفتند. .[نیازمند منبع]

Accademia Adrianea di Architettura ed Archeologia1 فراخوانی برای مقاله برای کنفرانسی با عنوان طراحی یونسکو بافر Aobe صادر کرد.[نیازمند منبع]

آکادمی ویلا در فهرست 100 مکان در خطر انقراض در سال 2006 دیده بان آثار تاریخی جهان به دلیل ویرانی سریع خرابه ها قرار گرفت.[نیازمند منبع]

در سال 2019، یونسکو ویلای هادریان را به دلیل ارزش نمادین عمیق آن به عنوان مکانی با مصونیت ویژه از فعالیت های دوران جنگ تعیین کرد.[16] این سطح امنیتی افزوده، اعضای سازمان ملل را از حمله به سایت یا استفاده از آن برای مقاصد نظامی در صورت وقوع جنگ منع می کند.[نیازمند منبع]

در فوریه 2021، باستان شناسان به رهبری رافائل هیدالگو پریتو، محقق از دانشگاه پابلو دو اولاوید، کشف بقایایی از اتاق صبحانه هادریان را اعلام کردند که قدرت امپراتوری او را نشان می داد. آنها ساختاری به عنوان یک تریکلینیوم آبی و یک اتاق غذاخوری جداگانه را نشان دادند که به عنوان الگویی برای سراپیوم معروف عمل می کرد.[17][18]

پریتو گفت: "امپراتور می خواست چیزهایی را نشان دهد که بازدید کننده را غرق کند، چیزی که در هیچ جای دنیا دیده نشده بود و فقط در ویلا آدریانا وجود دارد."

این معماری فراتر از نامگذاری صرف ساختارهای آن به نام مکان ها و بناهایی است که هادریان در سفرهای گسترده خود در سراسر امپراتوری دیده است. برخی از ساختمان‌ها به وضوح تلاش می‌کنند تا ویژگی‌های خاصی از مناظر یا معماری را که برای امپراتور اهمیت شخصی داشتند، بازسازی کنند. بنابراین، منطقه ای که به نام Canopus شناخته می شود، به نام شهر مصر و بخشی از نیل که به شهر منتهی می شود، نامگذاری شده است، [1] دارای یک حوض بلند و منعکس کننده باشکوه است که نشان دهنده نیل است. برنامه مجسمه‌سازی این منطقه کامل‌ترین برنامه شامل کپی‌هایی از مجسمه‌های معروف از جمله کاریاتید ارکتیون، مجسمه‌ای که کوتوله مصری و خدای باروری بس، و یک تمساح را به تصویر می‌کشد، است.[1][5] Pecile از Stoa Poikile در آتن، شهری مورد علاقه هادریان، الگوبرداری شده است.

سازه ها آزادانه عناصر سنتی یونانی و رومی نوآورانه را با هم ترکیب می کنند. محوطه جزیره (معروف به تئاتر دریایی) از نظم کلاسیک یونی استفاده می کند، البته به شیوه ای بدیع. سه‌کلینیوم به‌اصطلاح Piazza d'Oro و Serapeum با گنبدهای بتنی تقسیم‌بندی شده رومی پوشیده شده بودند که احتمالاً توسط خود هادریان طراحی شده بود.[نیازمند منبع]

Pecile هادریان واقع در داخل ویلا یک باغ بزرگ بود که توسط یک استخر شنا و یک پاساژ احاطه شده بود. ابعاد استخر 232 در 97 متر (761 در 318 فوت) است. در ابتدا، استخر توسط چهار دیوار با فضای داخلی ستون دار احاطه شده بود. این ستون ها به حمایت از سقف کمک می کردند. در مرکز چهارگاه یک حوض مستطیل شکل بزرگ قرار داشت. چهار دیواری خلوتی آرام برای هادریان و مهمانان ایجاد می کند.[نیازمند منبع]

یکی از سازه های ویلا به اصطلاح "تئاتر دریایی" است. شامل یک رواق گرد با طاق بشکه ای است که توسط ستون ها پشتیبانی می شود. داخل رواق حوضی حلقه ای شکل با جزیره مرکزی قرار داشت. محوطه دایره ای بزرگ به قطر 40 متر (130 فوت) دارای ورودی به سمت شمال است. در داخل دیوار بیرونی و اطراف خندق حلقه‌ای از ستون‌های یونی بدون فلس وجود دارد.

سوئیت های صورتی در کیش

تئاتر دریایی شامل یک سالن استراحت، یک کتابخانه، حمام های گرم، سه سوئیت با کف گرم، دستشویی، یک گالری هنری و یک فواره بزرگ است.[6] در دوران باستان، این جزیره توسط دو پل متحرک چوبی به رواق متصل می شد. در جزیره یک گنبد کوچک با دهلیز، کتابخانه، تریکلینیوم و حمام‌های کوچک قرار دارد. این منطقه احتمالاً توسط امپراتور به عنوان عقب نشینی از زندگی پرمشغله در دربار استفاده می شده است

این ویلا از سبک های معماری و نوآوری های متعددی بهره می برد. گنبدهای حمام های بخار دارای سوراخ های مدور در راس هستند تا بخار از آن خارج شود. این مکان یادآور پانتئون است که توسط هادریان ساخته شده است. این منطقه دارای شبکه ای از تونل است و بیشتر برای انتقال خدمتکاران و کالاها از یک منطقه به منطقه دیگر استفاده می شد.[نیازمند منبع]

Antinoeion
در سال 1998 بخش جدیدی از ویلا که توسط محققان آنتینویون نامگذاری شد، دوباره کشف شد.[7]این منطقه در جاده اصلی منتهی به دهلیز بزرگ واقع شده است. کشف یک پایه بتنی بزرگ به عنوان مدرکی از محل اصلی ابلیسک آنتونیوس که اکنون در تپه پینسین در رم قرار دارد، استفاده شده است.[7] برخی از محققان استدلال کرده اند که این شواهد گواه بر قرار گرفتن مقبره آنتونیوس در ویلا است.[7] این موضوع توسط محققانی به چالش کشیده شده است که استدلال می کنند که این منطقه در عوض یک نیفیوم به شدت مصری شده بود.[8] Antinoeion تنها نمونه ای از مصری سازی ویلا است. آثار هنری مانند تمساح Canopus و مجسمه Osiris-Antinous رواج این زیبایی‌شناسی شرق‌شناسانه را در ویلا نشان می‌دهد.[9]

در سپتامبر 2013، شبکه ای از تونل ها مورد بررسی قرار گرفت که در اعماق زیر ویلا مدفون شده بودند. اینها احتمالاً مسیرهای خدماتی برای کارمندان بوده اند تا طبیعت بت انگیز منظره دست نخورده باقی بماند. این سایت چندین هزار نفر از جمله کارکنان، بازدیدکنندگان، خدمتکاران و بردگان را در خود جای داده بود. اگرچه در زمان غیبت هادریان در تورهای بازرسی استان ها، فعالیت های عمده زیادی انجام می شد، باید تعداد زیادی از مردم (و حیوانات) روزانه در محل تیوولی حرکت می کردند.

اولین کشف دوباره مستند از ویلا توسط مورخ Biondo Flavio در اواخر قرن 15 بود که توجه خود را به پاپ پیوس دوم جلب کرد که نوشته‌هایش روی ویلا در Comeratti او شروع به جلب توجه معماری به ویلا کرد.[3] در قرن شانزدهم، کاردینال Ippolito II d'Este بسیاری از سنگ مرمر و مجسمه های باقی مانده در ویلای هادریان را برای تزئین ویلا d'Este خود که در نزدیکی آن قرار داشت، برداشت.[2][3] از آن دوره، کاوش‌ها به‌طور پراکنده قطعات و مجسمه‌های بیشتری را پیدا کرده‌اند که برخی از آنها در محل نگهداری می‌شوند یا در محل در ساختمان‌های نمایشی نگهداری می‌شوند.[نیازمند منبع]

هنر در چشمه‌های نخل بزرگ‌تر زنده است
گریتر پالم اسپرینگز که به‌خاطر صحنه هنری و فرهنگی مشهورش شناخته می‌شود، به بازدیدکنندگان فرصتی برای کشف ابعاد جدید، خلاقانه و الهامات بصری در بسیاری از موزه‌هایش می‌دهد. موزه هنر پالم اسپرینگز، واقع در مرکز شهر پالم اسپرینگز در نزدیکی چندین بوتیک و هتل مجلل، دارای سه طبقه نقاشی، عکاسی، مجسمه‌سازی و سایر رسانه‌ها، و همچنین یک تئاتر و اغذیه فروشی در محل است.

مرکز معماری و طراحی موزه، غرفه ادواردز هریس، چند بلوک دورتر، به همان اندازه الهام بخش است. سایر مکان‌های برجسته، مانند موزه هوایی پالم اسپرینگز، مرکز و باغ‌های سانی‌لندز، موزه تاریخ دره کواچلا و موزه پوبلو کابوت، همه چیز را از هواپیماهای قدیمی جنگ جهانی دوم و آرشیوهای تاریخی گرفته تا مصنوعات بومی آمریکا به نمایش می‌گذارند.

صرف یک یا دو روز برای کشف مجموعه های متنوع مقصد آسان است. راهنمای 48 ساعته ما برای تعطیلات آخر هفته هنری در گریتر پالم اسپرینگز را از دست ندهید، که بسیاری از آثار برجسته موزه را به نمایش می گذارد.

ویلاها ی شیک و متفاوت کردان

موز مدرن
با کاوش در گنجینه معماری و طراحی مدرن اواسط قرن، در زمان به عقب برگردید. پالم اسپرینگز بزرگ خانه برخی از نمادین ترین ساختمان های طراحی شده توسط معماران مشهوری مانند آلبرت فری، دونالد وکسلر، جان لاتنر، و ای. استوارت ویلیامز است.

می‌توانید مدرنیسم اواسط قرن را از طریق تورهای معماری راهنما، در مرکز معماری و طراحی موزه هنر پالم اسپرینگز، یا در هفته مدرنیسم، جشنی 11 روزه با گشت‌های خانگی، گفتگوهای آموزنده، و مهمانی‌های شبانه تجربه کنید.

گریتر پالم اسپرینگز انواع رویدادهای فرهنگی بومی آمریکا را در طول سال ارائه می دهد. جشن های بی نظیری را تجربه کنید و برنامه ریزی بازدید خود را با این گردآپ جامع آغاز کنید.

آواز سالانه AGUA CALIENTE در حال آواز خواندن پرندگان
ژانویه 2023 | پالم اسپرینگز
از زمان های بسیار قدیم، مردم Cahuilla پرندگان را می خوانند. این سنت امروزه ادامه دارد، زیرا نوادگان مدرن آن Cahuilla باستانی - و سایر قبایل در سراسر کالیفرنیای جنوبی - میراث و فرهنگ خود را با اجرای آواز پرندگان که داستان‌های Cahuilla را از خلقت تا مهاجرت و فراتر از آن و درس‌های آموخته شده را بیان می‌کند، جشن می‌گیرند. در طول مسیر. این آهنگ‌های مقدس، همراه با جغجغه‌های ساخته‌شده از کدو و تعداد آن‌ها به بیش از 300 عدد می‌رسد، از نسلی به نسل دیگر منتقل شده‌اند و داستان‌های تجربه ترکیبی Cahuilla را به عنوان یک قوم به اشتراک می‌گذارند.

امروزه، پنج قبیله به نمایندگی از دو گروه اصلی فرهنگی بومیان آمریکا در منطقه ای که پالم اسپرینگز بزرگ را تشکیل می دهد، ساکن هستند. می‌توانید درباره این قبایل و تاریخ بومیان آمریکای پالم اسپرینگز بیشتر بدانید.

زمان: 17 تا 26 فوریه
جشنواره ملی خرما و نمایشگاه شهرستان ریورساید در ایندیو، کالیفرنیا واقع شده است. واحه ای واقع در گریتر پالم اسپرینگز. نمایشگاه سالانه به عنوان جشنواره ای برای جشن پایان برداشت سالانه خرما در منطقه بیابانی آغاز شد. منطقه تجاری عمده تولید خرما در نیمکره غربی.

فستیوال یونان صحرای نخل
زمان: 18 فوریه

فستیوال یونانی صحرای نخل یک جشن اجتماعی از فرهنگ یونانی است - از تورهای کلیسا تا نمادهای بیزانس. موسیقی زنده یونانی و رقص محلی سنتی؛ سوغات، مواد غذایی قومیتی و اقلام مذهبی. اما، قلب جشنواره ما غذاها و شیرینی های خانگی فوق العاده یونانی است که از دستور العمل های خانوادگی و نسلی ایجاد شده اند.

گالا موزه هوایی پالم اسپرینگز: زنان در هوانوردی

اجاره ویلاهای کردان با استخر های آب گرم و سرد
زمان: 18 فوریه

موزه هوایی پالم اسپرینگز میزبان جشنی پر از ستاره است که از مردان و زنان پیشگام هوانوردی قدردانی می شود. با حضور افراد مشهور استاد مراسم، جو مانتگنا، و سرگرمی های موسیقی توسط گروه نمایش نخبگان. کوکتل ها و پیش غذاها از ساعت 5:30 بعد از ظهر شروع می شود و پس از آن یک شام لذیذ نشسته، برنامه و رقص برگزار می شود.

نمایش زنان کویری
زمان: 18 فوریه

اکسپوی داخلی با حضور هزاران نفر، نمایش‌های روزانه پویا را بوتیک‌های محلی ارائه می‌کند، در حالی که بازار خریدهای زیادی را به نمایش می‌گذارد و میزگردهای ویژه درباره سلامت، تندرستی و زیبایی را به نمایش می‌گذارد. امسال همچنین یک تورنمنت گلف خیریه با حمایت از بنیاد فراموش نشدنی ها برگزار می شود. بیرون بیایید و پانزدهمین فصل این برنامه را در این ماه زیبا جشن بگیرید.

جشنواره غذا و شراب Greater Palm Springs برخی از بهترین رستوران‌های محلی و غذاهای مورد علاقه را به نمایش می‌گذارد. این رویداد با نمایش زنان کویر در کلاب کلاسیک در پالم دسرت همکاری می کند. این دو رویداد با خرید، سلامتی، هنر، سخنرانان، نمایش های مد، و انتخاب های همیشه محبوب غذا و شراب، یک روز مفرح را برای کل خانواده ارائه می دهند.

حراج ماشین عجیب و غریب MCCORMICK'S PALM SPRINGS
زمان: 24 تا 26 فوریه

چه بخواهید بفروشید، بخرید و یا فقط هیجان را تجربه کنید، بیش از 500 خودروی کلاسیک، اسپورت، عتیقه و خاص برای تماشا در منطقه رویدادهای فضای باز مرکز کنوانسیون پالم اسپرینگز پارک شده است. ورودی در روز جمعه رایگان است، روزی 15 دلار در روز شنبه یا یکشنبه با گزینه 25 دلار برای هر دو روز.

پیاده‌روی هنری در چاه‌های هندی
زمان: 25 تا 26 فوریه

Artwalk در ایندین ولز با هنرمندان محلی و منطقه ای بازمی گردد که آثار اصلی خود را در تمام رسانه های هنرهای زیبا و صنایع دستی به نمایش می گذارند. آثار هنری که ارائه خواهد شد شامل نقاشی های جدید هیجان انگیز در اکریلیک، رنگ روغن، آبرنگ، عکاسی محلی، مجسمه سازی در خاک رس و غیره خواهد بود. هنرمندان برای بحث در مورد آثار هنری خود و توضیح احساسات و افکار پشت خلق این قطعه در این رویداد حضور خواهند داشت.

پنج شنبه شب های رایگان در موزه هنر پالم اسپرینگز
زمان: هر پنجشنبه

موزه هنر پالم اسپرینگز دارای 28 گالری، دو باغ مجسمه، یک تئاتر با 433 صندلی، و یک رستوران محلی محبوب است. هر پنجشنبه آنها از ساعت 5 تا 7 بعد از ظهر برای عموم ورودی رایگان ارائه می دهند.