foroughsky

اولین «رستوران‌های» با فرمت مدرن که از این کلمه در پاریس استفاده می‌کردند، مؤسساتی بودند که بویلون سرو می‌کردند، آبگوشتی از گوشت و تخم‌مرغ که گفته می‌شد سلامت و نیرو را باز می‌گرداند. اولین رستوران از این نوع در سال 1765 یا 1766 توسط Mathurin Roze de Chantoiseau در خیابان des Poulies، که اکنون بخشی از خیابان لوور است، افتتاح شد.[21] نام مالک گاهی اوقات به عنوان Boulanger ذکر می شود.[22] برخلاف مکان‌های غذاخوری قبلی، آن را به زیبایی تزئین می‌کردند و علاوه بر آبگوشت، منویی از چندین غذای «ترمیمی» دیگر، از جمله ماکارونی، ارائه می‌داد. Chantoiseau و دیگر سرآشپزها عنوان "traiteurs-restaurateurs" را گرفتند.[22] اگرچه اولین مؤسسه‌ای نیست که می‌توان غذا یا حتی سوپ سفارش داد، اما تصور می‌شود اولین جایی است که فهرستی از گزینه‌های موجود را ارائه می‌دهد.[23]

در دنیای غرب، مفهوم رستوران به عنوان یک مکان عمومی که در آن کارکنان منتظر غذا را از منوی ثابت به مشتریان ارائه می‌دهند، مفهومی نسبتاً جدید است که قدمت آن به اواخر قرن 18 می‌رسد.[24] فرهنگ رستوران مدرن در دهه 1780 در فرانسه سرچشمه گرفت.

برای یکبار هم شده این ویلا های رامسر را اجاره کنید تا در ذهنتان ماندگار شوند

در ژوئن 1786، پروست پاریس فرمانی صادر کرد که نوع جدیدی از موسسات غذاخوری را به رسمیت می‌رساند و به رستوران‌داران اجازه می‌داد تا از مشتریان پذیرایی کنند و به آنها وعده‌های غذایی را تا ساعت یازده شب در زمستان و نیمه شب در تابستان ارائه دهند.[22] آشپزهای بلندپرواز از خانواده های نجیب شروع به باز کردن مکان های غذاخوری مفصل تری کردند. اولین رستوران مجلل پاریس، La Grande Taverne des Londres، در اوایل سال 1786 توسط Antoine Beauvilliers، سرآشپز سابق کنت پروونس، در Palais-Royal افتتاح شد. میزهای چوب ماهون، رومیزی های کتانی، لوسترها، پیشخدمت های خوش لباس و آموزش دیده، فهرستی طولانی از شراب و منوی وسیعی از ظروف پخته شده و ارائه شده داشت.[22] غذاهای موجود در منوی آن شامل کبک با کلم، گوشت گوساله کبابی شده در کاغذ کره شده و اردک با شلغم بود.[25] در نظر گرفته می شود که این "اولین رستوران واقعی" بوده است.[26][23] به گفته بریلات-ساوارین، این رستوران "اولین رستورانی بود که چهار مورد ضروری یک اتاق زیبا، پیشخدمت های هوشمند، یک انبار انتخابی و آشپزی عالی را ترکیب کرد.

در رامسر هر ویلایی را اجار نکنید به این نکات دقت کنید

ارتباط مستقیمی بین رشد مشاغل رستوران‌داری و مؤسسات نمایش تئاتر، قمار و فحشا وجود دارد که در دوران سلسله سونگ به طبقه متوسط بازرگان در حال رشد خدمت می‌کرد.[15] رستوران‌ها با سبک‌های مختلف آشپزی، قیمت‌ها و الزامات مذهبی سرو می‌شوند. حتی در داخل یک رستوران، انتخاب‌ها در دسترس بود، و مردم غذای ورودی را از منوهای نوشته شده سفارش می‌دادند.[14] گزارشی از سال 1275 درباره هانگژو، پایتخت نیمه آخر سلسله می نویسد:

راضی کردن مردم هانگژو بسیار دشوار است. از هر طرف صدها دستور داده می شود: این شخص چیزی گرم می خواهد، دیگری چیزی سرد، سومی چیزی ولرم، چهارمی چیزی خنک می خواهد. یکی غذای پخته می خواهد، دیگری خام، دیگری کباب می خواهد، دیگری گریل.[16]

رستوران‌های هانگژو همچنین به بسیاری از چینی‌های شمالی که در طول تهاجم جورچن در دهه 1120 از کایفنگ به جنوب گریخته بودند، غذا می‌دادند، در حالی که همچنین مشخص است که بسیاری از رستوران‌ها توسط خانواده‌هایی که قبلاً از کایفنگ بودند اداره می‌شدند.[17]

در ژاپن، فرهنگ رستوران داری در قرن شانزدهم از چای خانه های محلی شکل گرفت. صاحب چایخانه Sen no Rikyū سنت غذای چند وعده ای کایسکی را ایجاد کرد و نوه هایش این سنت را گسترش دادند تا شامل ظروف ویژه و کارد و چنگال شود که با زیبایی شناسی غذا مطابقت داشت.[13]

در اروپا، مسافرخانه‌هایی که غذا، اقامتگاه‌ها و میخانه‌هایی که در آن غذا در کنار مشروبات الکلی سرو می‌شد، در قرون وسطی و رنسانس رایج بود. آنها معمولاً کرایه معمولی از نوع معمولی در دسترس دهقانان ارائه می کردند. در اسپانیا، چنین موسساتی بودگا نامیده می شدند و تاپاس سرو می کردند. در انگلستان معمولاً غذاهایی مانند سوسیس و پای چوپان سرو می کردند.[11] آشپزی در شهرهای اروپایی نیز در قرون وسطی رایج بود. اینها موسساتی بودند که غذاهایی مانند پای، پودینگ، سس، ماهی و گوشت پخته را سرو می کردند. مشتریان می توانند یک غذای آماده بخرند یا گوشت خود را برای پختن بیاورند. از آنجایی که تنها خانه های شخصی بزرگ وسایل پخت و پز را داشتند، ساکنان شهرهای اروپایی به طور قابل توجهی به آنها متکی بودند.[18]

Arthashastra به مؤسساتی اشاره می کند که در آن غذاهای آماده در هند باستان فروخته می شد. یک قانون می گوید که "کسانی که برنج پخته، مشروب و گوشت تجارت می کنند" باید در جنوب شهر زندگی کنند. دیگری بیان می کند که ناظران انبارها ممکن است مازاد سبوس و آرد را به «کسانی که برنج پخته و کیک برنجی تهیه می کنند» بدهند، در حالی که مقررات مربوط به سرپرستان شهر به «فروشندگان گوشت پخته و برنج پخته» اشاره می کند.[12]

موسسات اولیه غذاخوری که به‌عنوان رستوران‌ها به معنای امروزی شناخته می‌شوند، در سلسله سونگ چین در طول قرن‌های 11 و 12 پدیدار شدند. در شهرهای بزرگ مانند کایفنگ و هانگژو، موسسات پذیرایی غذا به بازرگانانی که بین شهرها رفت و آمد می کردند، غذا می دادند. رستوران‌های کایفنگ که احتمالاً از چای‌خانه‌ها و میخانه‌هایی که به مسافران غذا می‌دادند رشد می‌کردند و به صنعتی تبدیل شدند که به مردم محلی و همچنین مردم سایر مناطق چین غذا می‌دادند. از آنجایی که بازرگانان دوره گرد به غذاهای محلی شهرهای دیگر عادت نداشتند، این موسسات برای سرو غذاهای آشنا برای بازرگانان سایر نقاط چین راه اندازی شدند. چنین موسساتی در محله های تفریحی شهرهای بزرگ، در کنار هتل ها، بارها و فاحشه خانه ها قرار داشتند. بزرگ‌تر و مجلل‌تر این موسسات، تجربه‌ای از غذا خوردن را ارائه می‌کردند که شبیه فرهنگ رستوران مدرن بود. بر اساس یک نسخه خطی چینی از سال 1126، مشتریان یکی از این مؤسسات با منتخبی از ظروف نمایشی از پیش روکش شده که گزینه های غذایی را نشان می دادند، استقبال شدند. سفارش‌های مشتریان توسط تیمی از پیشخدمت‌ها گرفته می‌شد که سفارش‌هایشان را در آشپزخانه می‌خواندند و ظروف را دقیقاً به ترتیبی که قبلاً داشتند توزیع می‌کردند.

بهترین ویلا های کیش در چه لوکیشن هایی هستند

یک مرکز غذاخوری عمومی شبیه به یک رستوران در یک رکورد 512 قبل از میلاد از مصر باستان ذکر شده است. فقط یک غذا، یک بشقاب غلات، مرغ وحشی و پیاز سرو می کرد.[6]

پیشرو رستوران مدرن، ترموپلیوم است، تأسیساتی در یونان باستان و روم باستان که غذاها و نوشیدنی های آماده را می فروخت و سرو می کرد. این موسسات تا حدودی با رستوران های فست فود مدرن قابل مقایسه بودند. اغلب افرادی که فاقد آشپزخانه خصوصی بودند به آنها رفت و آمد می کردند. در امپراتوری روم آنها در میان ساکنان insulae محبوب بودند.[7]

در پمپئی، 158 ترموپلی با پیشخوان خدمات در سراسر شهر شناسایی شده است. آنها در امتداد محور اصلی شهر و فضاهای عمومی که محل رفت و آمد مردم محلی بود، متمرکز شده بودند.[8]

رومی ها همچنین دارای پاپینا بودند، یک بار شراب که علاوه بر انواع شراب، مجموعه محدودی از غذاهای ساده مانند زیتون، نان، پنیر، خورش، سوسیس و فرنی را ارائه می کرد. پوپیناها به عنوان مکان هایی برای اجتماعی شدن پلبی های طبقات پایین جامعه روم شناخته می شدند. در حالی که برخی تنها به یک اتاق ایستاده محدود بودند، برخی دیگر میز و چهارپایه داشتند و برخی حتی نیمکت داشتند.[9][10]

یکی دیگر از پیشگامان اولیه رستوران، مسافرخانه بود. در سراسر جهان باستان، مسافرخانه‌ها در کنار جاده‌ها برای پذیرایی از مردمی که بین شهرها سفر می‌کردند، برای ارائه اقامتگاه و غذا برپا می‌شدند. غذاها معمولاً در یک میز مشترک برای مهمانان سرو می شد. با این حال، هیچ منو یا گزینه ای برای انتخاب وجود نداشت.[11]

هرگز در کیش سراغ این سوئیت ها نروید

کردستان عراق که در منتهی الیه شمال عراق، بین ایران و ترکیه واقع شده است، امروز منطقه ای امن اما متلاطم است که خانه برخی از خیره کننده ترین مناظر خاورمیانه است که از کوه های سبز با قله های پوشیده از برف تشکیل شده است که قطعاً از تمام کلیشه هایی که در مورد عراق دارید می شکند.

کردستان عراق بیابان نیست و مهمتر از همه، منطقه جنگی مملو از تروریست های داعش نیست، بلکه یک منطقه خودمختار است که در یکی دو سال گذشته، کار فوق العاده ای در دفاع از مرزهای خود انجام داده است.

این کشور در واقع یکی از امن ترین کشورهای خاورمیانه و نهایی ترین مقصد برای مسافرانی است که به دنبال چیزی منحصر به فرد، بسیار دور از مسیر هستند و مایل به دیدار با کردها هستند، ملتی بسیار مغرور و شجاع، همچنین برخی از مهمان نوازترین افرادی هستم که تا به حال با آنها برخورد کرده ام، با تجربیاتی مشابه ایران، پاکستان و سودان.

از بازدید از یک اردوگاه پناهندگان سوری گرفته تا صومعه‌های دورافتاده مسیحی و روستاهای هزاره، کشف میراث صدام حسین و درس گرفتن از درگیری با داعش، کردستان ممکن است نقطه اوج همه سفرهای کوله‌پشتی شما باشد.

مقایسه انواع ویلاهای کردان مدرن و شهرکی، یا فضای سبز و آلاچیق